شمارهٔ ۲۳ - عید صیام
هوش مصنوعی: این شعر درباره عید سعید رمضان و حال و هوای معنوی آن نوشته شده است. شاعر با شوق و اشتیاق به مصلی می‌رود که به عنوان مکان عزت و زیبایی شناخته می‌شود. او به زیارت مرقد حافظ می‌پردازد که کعبه سخن به شمار می‌آید و در این میان احساساتی مانند اشک‌ریزی و غم را تجربه می‌کند. شاعر از زیبایی‌های طبیعت و یادآوری خاطرات نیز سخن می‌گوید و اشک‌هایش به خاطر دلتنگی و عشق به زندگی جاری می‌شود.
صباح عید صیامی برغبت عرفیکه حسن شاهد معنی زوی گرفته طراز
هوش مصنوعی: صبح روز عید فطر با شوق و اشتیاقی برپا است که زیبایی و معنای واقعی آن، از وجود یک شاهد الهی الهام گرفته و جلوهگری می‌کند.
بعزم سیر مصلی صلا بکام زدیمکه هست ملجا خلد برین عزت و ناز
هوش مصنوعی: با هدف رفتن به محلی که نماز برگزار می‌شود، فریاد زدیم که آنجا مکان برتر و با عظمت بهشت است و ما را در بر میگیرد.
بگرد مرقد حافظ که کعبه سخن استدرآمدیم بعزم طواف در پرواز
هوش مصنوعی: به زیارت آرامگاه حافظ برو که آنجا مرکز سخن و شعر است. ما با نیتی پاک و برای گشت و گذار در این فضا وارد شدیم.
زموج گریه طوفانی از هوای حرمبصحن کعبه مصلی فکندم از شیراز
هوش مصنوعی: از شدت گریهای که دارم، مثل طوفانی به سمت حرم حرکت کردهام و در صحن کعبه، به نماز میایستم، و این حال و روزم از شیراز است.
گذشت در دل عرفی هوای طرف چمنز بسکه ریخت فرو گریه های خون پرداز
هوش مصنوعی: دل عرفی به خاطر یاد طرف چمن، به شدت تحت تأثیر قرار گرفته و از شدت احساساتش، اشکهای خونین میریزد.