شمارهٔ ۲۷ - درصفت اسب
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی وضعیتی می‌پردازد که شاعر در آن خود را در مقام یک سوارکار بر روی اسبی بیمار و ضعیف تصور می‌کند. او از شاهنشاه می‌خواهد که حقیقت این اسب (نماد وضعیت) را بپذیرد و می‌گوید که درویش (یا فقیر) چیزی از او نمی‌گیرد و قرضی از او نمی‌طلبد. شاعر به ضعف و ویلگی اسب اشاره می‌کند و خواهان توجه به شرایط نامناسب این حیوان است. او به توصیف تلاش خود برای حرکت دادن اسب و عبور از موانع می‌پردازد، هرچند که به نظر می‌رسد خود در وضعیتی ناتوان و تحت فشار قرار دارد. در نهایت، این شعر یادآور چالش‌ها و دشواری‌های زندگی و تلاش برای پیشرفت در شرایط نامناسب است.
شاهنشها ! حقیقت اسبی که داده ایبشنو زلطف تا برسانم بعز عرض
هوش مصنوعی: ای شاهنشاه! از لطف شما میخواهم بشنوم درباره حقیقت اسبی که به من دادهاید، تا بتوانم آن را به خوبی به عرضتان برسانم.
درویش بیعصاش نگیرد زمن بمفتطرار مفلسش نستاند زمن بقرض
هوش مصنوعی: یک درویش بدون عصا از من چیزی نمی‌گیرد و کسی که نیازمند و بیپول است از من قرض نخواهد گرفت.
پیراست و علتی بخوراکش فزوده امآری بود رعایت پیر علیل فرض
هوش مصنوعی: من خود را آراسته کردهام و به خاطر رعایت حال دیگران، بر چیزهای لازم میافزایم. بله، وظیفه است که به حال فردی که در سن و سال بالاست، توجه کنیم.
گرشیهه ای زند بجوانی ستایمشورنقطه ای رود کنمش نام طی ارض
هوش مصنوعی: اگر جوانی نیکوکار باشد، او را ستایش میکنم و اگر به خطا بیفتد، او را به راه راست هدایت میکنم.
مهمیز میزنم بوی از صبح تابشامتا نیم گام میرود آنهم بپای فرض
هوش مصنوعی: من با انگیزه و شوق به جلو حرکت میکنم، ولی حتی یک قدم هم نمیتوانم جلوتر بروم، گویی همه چیز به حالت فرضی باقی مانده است.
هستم بر او سوار و بمعنی پیاده امگامی بطول میزدم اکنون زنم بعرض
هوش مصنوعی: من در اوج قدرت و تسلط قرار دارم، اما در واقعیت، حالتی بیهدف و سردرگم دارم. در گذشته به آرامی و با احتیاط پیش میرفتم، اما اکنون باید تلاش کنم تا به سمت هدفم برسم.