شمارهٔ ۳۷ - محمل گل
هوش مصنوعی: این شعر درباره ی دوستی و محبت عمیق است که شاعر به یار خود دارد. او با بیان استعاره‌هایی زیبا، از هدیه‌هایی که یار برایش فرستاده صحبت می‌کند و اشاره می‌کند که این هدایا فراتر از معمولی هستند و نشان‌دهنده‌ی عشق و وفاداری یار است. شاعر بر این باور است که این محبت‌ها او را می‌سوزانند و او را تحت تاثیر قرار می‌دهند. در نهایت، شاعر از یار می‌خواهد که به این شیوه‌ی محبت ادامه دهد و نشان می‌دهد که این محبت‌ها برایش چقدر ارزشمند است.
ای وفا پیشه یار هم مشربکه بعرفی دعا فرستادی
هوش مصنوعی: ای دوست وفادار، همانند کسی که در آداب دوستی آشناست، تو هم دعا فرستادی.
نه دعای تهی که در جیبشگوهر مدعا فرستادی
هوش مصنوعی: تو به کسی دعا کردی که دعایش بیمنافع است و در جیبش چیزی با ارزش ندارند.
عندلیب مونث گلریزاز بهشت عطا فرستادی
هوش مصنوعی: ای بلبل نر، گلهای زیبا از بهشت عطا فرستادهای.
ز آنچه گویم بسوزد از من لبتا بگویم سزا فرستادی
هوش مصنوعی: به خاطر آنچه که میگویم، از کلامم آزرده میشوم تا اینکه بگویم که سزاوار فرستادهای.
پاس این شیوه دار تا گویمچه بدست صبا فرستادی
هوش مصنوعی: این شیوه را نگهدار تا بگویم چه چیز زیبا از سوی صبا برایم فرستادی.
من گل تازه تحفه کردم و تومحمل گل مرا فرستادی
هوش مصنوعی: من گل تازهای را به تو هدیه کردم، و تو آن را در ظرفی زیبا برای من فرستادی.
لطف کردی ولی منه منتمه گرفتی سها فرستادی
هوش مصنوعی: تو به من خوبی کردی، اما من همچنان بدهکارم. زیبایی تو را فرستادی و من در احساساتم غرق شدم.