غزل شمارهٔ ۱۶۶ - مولانا

چمنی که تا قیامت گل او به بار باداصنمی که بر جمالش دو جهان نثار بادا

ز بگاه میر خوبان به شکار می‌خرامدکه به تیر غمزه او دل ما شکار بادا

به دو چشم من ز چشمش چه پیام‌هاست هر دمکه دو چشم از پیامش خوش و پرخمار بادا

در زاهدی شکستم به دعا نمود نفرینکه برو که روزگارت همه بی‌قرار بادا

نه قرار ماند و نی دل به دعای او ز یاریکه به خون ماست تشنه که خداش یار بادا

تن ما به ماه ماند که ز عشق می‌گدازددل ما چو چنگ زهره که گسسته تار بادا

به گداز ماه منگر به گسستگی زهرهتو حلاوت غمش بین که یکش هزار بادا

چه عروسیست در جان که جهان ز عکس رویشچو دو دست نوعروسان تر و پرنگار بادا

به عذار جسم منگر که بپوسد و بریزدبه عذار جان نگر که خوش و خوش عذار بادا

تن تیره همچو زاغی و جهان تن زمستانکه به رغم این دو ناخوش ابدا بهار بادا

که قوام این دو ناخوش به چهار عنصر آمدکه قوام بندگانت به جز این چهار بادا