غزل شمارهٔ ۱۸۲
هوش مصنوعی: این اشعار درباره‌ی عشق و عقل هستند. شاعر بیان می‌کند که در میان عاشقان عاقل، عشق شیرینی خاصی دارد و او از عاقلان دوری می‌جوید. هنگامی که عاقلی وارد می‌شود، عشق را در سطوح بالاتری می‌یابد. شاعر تأکید می‌کند که عقل به تدبیر و اندیشه می‌پردازد، در حالی که عشق فراتر از عقل و اندیشه است و به معانی والاتر می‌رسد. در نهایت، عشق زبان شاعر را به تصرف خود درمی‌آورد و او را به سوی شعر و شاعری می‌کشاند.
در میان عاشقان عاقل مباخاصه در عشق چنین شیرین لقا
هوش مصنوعی: در میان عاشقانی که عاقل هستند، به ویژه در عشق، دیدار و ملاقات با معشوق بسیار شیرین و دلپذیر است.
دور بادا عاقلان از عاشقاندور بادا بوی گلخن از صبا
هوش مصنوعی: عاقلان از عاشقان دور باشند و بوی خوش گلخن نیز از باد صبا دور بماند.
گر درآید عاقلی گو راه نیستور درآید عاشقی صد مرحبا
هوش مصنوعی: اگر فردی عاقل به دلامد وارد شود، میگوید هیچ راهی وجود ندارد، اما اگر عاشق بیاید، هزاران بار خوشآمد میگوید.
عقل تا تدبیر و اندیشه کندرفته باشد عشق تا هفتم سما
هوش مصنوعی: عقل زمانی میتواند به فکر و تدبیر بپردازد که عشق به اوج خود رسیده و در عرش آسمانها باشد.
عقل تا جوید شتر از بهر حجرفته باشد عشق بر کوه صفا
هوش مصنوعی: عقل تلاش می‌کند که با تلاش و سختی به هدفی برسد، در حالی که عشق به صورت طبیعی و بدون زحمت، در قله خوشبختی و آرامش قرار دارد.
عشق آمد این دهانم را گرفتکه گذر از شعر و بر شعرا برآ
هوش مصنوعی: عشق به طور عمیقی بر زبانم تاثیر گذاشته و باعث شده که از شعر و شاعران فراتر بروم.