غزل شمارهٔ ۱۹۴
هوش مصنوعی: این شعر عمیقاً دربارهٔ احساسات مرموز، دشمنی، و رازها صحبت می‌کند. شاعر در تلاش است تا از موانع و خطرات دوری کند و در عین حال از زندگی و روابط خود محافظت کند. او به دیگران توصیه می‌کند که محتاط باشند و از گفتن رازها در جمع بپرهیزند، چرا که دشمنان همیشه اطراف هستند و در کمینند. شاعر به شدت بر اهمیت پنهان نگه داشتن احساسات و اسرار تأکید می‌کند و از زخم‌های عاطفی‌ای صحبت می‌کند که به زندگی افراد آسیب می‌زند. در نهایت، اشاره دارد که در دنیای پر از تلاطم، در داخل خود دریای تلخ و شیرین احساسات وجود دارد که باید با دقت به آن پرداخته شود.
خواهم گرفتن اکنون آن مایه صور رادامی نهاده‌ام خوش آن قبله نظر را
من اکنون میخواهم آن تصویر زیبا و دلربا را به دست آورم و برای این کار، دام خود را به خوبی برای آن زیبارو پهن کردهام تا به هدفم برسم.
دیوار گوش دارد آهسته‌تر سخن گوای عقل بام بر رو ای دل بگیر در را
گوشهای دیوار(کنایه از افراد فضول و افرادی که در پس دیوار مشغول استراق سمع هستند) به حرفها گوش میدهند، بنابراین آرامتر صحبت کن. ای عقل، فکر کن و از بام پایین بیا. ای دل، در را محکم نگهدار.
اعدا که در کمینند در غصه همینندچون بشنوند چیزی گویند همدگر را
دشمنان همواره در انتظارند و به محض اینکه خبری درباره مشکلات و اندوههای ما بشنوند، با یکدیگر درمیان می گذارند
گر ذره‌ها نهانند خصمان و دشمناننددر قعر چَهْ سخن گو خلوت گزین سحر را
هوش مصنوعی: اگر ذره‌ها پنهانند و دشمنانند، در عمق چه باید گفت؟ به تنهایی در دل شب بمان و آرامش کن.
ای جان چه جای دشمن روزی خیال دشمندر خانه دلم شد از بهر رهگذر را
هوش مصنوعی: ای جان، چه نیازی به دشمن است؟ روزی حتی فکر دشمن در قلبم خانه کرد، برای اینکه راهی را بگذرانم.
رمزی شنید زین سر زو پیش دشمنان شدمی‌خواند یک به یک را می‌گفت خشک و تر را
شخصی بخشی از این راز را از جایی شنید و به سرعت به دشمنان ما منتقل کرد. او در این میان، هر یک از افراد را به طور جداگانه و به صورت واضح و روشن مورد خطاب قرار داد و آن سِرّ را برای آنها توصیف کرد.
زان روز ما و یاران در راه عهد کردیمپنهان کنیم سِر را پیش افکنیم سَر را
از آن روز من و دوستانم در راه بازگشت با یکدیگر عهد کردیم که این راز را پنهان کنیم و سرهایمان را پایین بیاندازیم تا کسی با دیدن چهره ما به آن راز پی نبرد
ما نیز مردمانیم نی کم ز سنگ کانیمبی زخم‌های میتین پیدا نکرد زر را
ما مردمان نیز مانند سنگ ها کانی هستیم که بدون تحمل زخم های تیشه نمیتوانیم طلا های درون متن را آشکار کنیم(پیدا کنیم و به نمایش بگذاریم)
دریای کیسه بسته تلخ و ترش نشستهیعنی خبر ندارم کی دیده‌ام گهر را
دریا نیز کیسه خود را بسته است و با چهره ای تلخ و غمگین در گوشه ای نشسته است و تظاهر می‌کند که گوهر هایش تمام شده و می گوید که به یاد ندارم آخرین بار چه زمانی در و گوهر دیده ام