غزل شمارهٔ ۲۴۲
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و شور زندگی اشاره دارد. شاعر با تشبیه دل به خیک و جسم به مشک، زیبایی و جذابیت عشق را توصیف می‌کند. سقا که نماد بخشندگی و محبت است، آب زندگی را به تشنه‌ها می‌رساند. او بیان می‌کند که با وجود ظاهر و رقص شیرین علم، حقیقت عشق چیزی فراتر از ظواهر است. عشق و زیبایی حقیقی از درون و با بوی محبوب برمی‌خیزد و جان آدمی را سیراب می‌سازد. در نهایت، شاعر به چشمه جان و رضایت از وصل محبوب اشاره می‌کند.
خیک دل ما مشک تن ماخوش نازکنان بر پشت سقا
هوش مصنوعی: دل ما مانند خیکی است که پر از عواطف و احساسات است، و بدن ما همچون مشک عطرینی است که زیبایی و ناز را بر دوش سقا (آبکش) حمل می‌کند.
از چشمه جان پر کرد شکمکای تشنه بیا ای تشنه بیا
هوش مصنوعی: از چشمه جان، خود را سیراب کن، ای تشنه! بیا و از فراوانی آب نوش جان کن.
سقا پنهان وان مشک عیانلیکن نبود از مشک جدا
هوش مصنوعی: آبانبار پنهان است و مشک آشکار، اما این دو از یکدیگر جدا نیستند.
گر رقص کند آن شیر علمرقصش نبود جز رقص هوا
هوش مصنوعی: اگر شیر علم برقصید، رقص او تنها رقصی از روی عشق و محبت است.
دورم ز نظر فعلم بنگرتا بوی بود بر عود گوا
هوش مصنوعی: از دور دستم، ولی علم و دانش من را ببین، تا بوی وجودم مانند عطر عود در فضا پراکنده شود.
از بوی تو جان قانع نشودای چشمه جان ای چشم رضا
هوش مصنوعی: از عطر تو روح راضی نمیشود، ای منبع حیات، ای چشم روشنی و خوشنودی.