غزل شمارهٔ ۲۸۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به احساس شگفت‌انگیز و شادی ناشی از ورود محبوبش اشاره می‌کند. او این ورود را به مثابه بشارتی برای زنده شدن دل خود می‌داند و زمین را با احساسات خود نورانی می‌بیند. محبوبش همچون خورشیدی است که بر چهره‌اش می‌تابد. شاعر همچنین به این موضوع اشاره می‌کند که عشقش آتشین است و به شدت او را تحت تأثیر قرار داده است، و از عشق خود به محبوبش و آتش درونش سخن می‌گوید.
ورد البشیر مبشرا ببشارهاحیی الفؤاد عشیه بورودها
هوش مصنوعی: بشارتدهنده، خبر خوشی را به من میدهد که شباهنگام با ورودش، دل را زنده می‌کند.
فکان ارضا نورت بربیعهافکان شمسا اشرقت بخدودها
هوش مصنوعی: زمین از نور تو سرشار شد، مانند اینکه خورشید بر صورتها تابیده است.
یا طاعنی فی صبوتی و تهتکیانظر الی نار الهوی و وقودها
هوش مصنوعی: ای کسی که مرا در ایام جوانی به زشتی میزنی، به آتش عشق نگاه کن که سوخت آن چیست.