رباعی شمارهٔ ۱۵
هوش مصنوعی: این ابیات به زیبایی و ویژگی‌های خاص فردی اشاره دارد که به اندازه ماه درخشان و فراتر از آن است. شاعر به تشبیه ماه و شب می‌پردازد و از زیبایی صورت و چهره شخصی که از آن سخن می‌گوید، یاد می‌کند. حتی اگر افق شفق سرخ باشد، رنگ چهره او همچنان زرد و متمایز باقی می‌ماند. در نهایت، شاعر با بیان تحفه‌ها و ویژگی‌های منحصر به فرد、 زیبایی و جذابیت آن شخص را ستایش می‌کند.
ای آنکه نیافت ماه شب گرد ترااز ماه تو تحفه‌ها است شبگرد ترا
هوش مصنوعی: ای تو که ماه شبگرد را هم نتوانستهای بیابی، هر چیزی که از ماه به تو میرسد، هدیهای از ماه شبگرد است.
هر چند که سرخ روست اطراف شفقشهمات همی شوند رخ زرد ترا
هوش مصنوعی: هرچند که در دور و اطراف، رنگ سرخی از افق دیده میشود، اما چهره تو همچنان زرد و کمرنگ است.