رباعی شمارهٔ ۱۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از اشک خود میخواهد که درباره دلافزاییاش بگوید و به یاد باغ و بهار و زیباییهایی که تجربه کرده، اشاره کند. او از یادآوری شبها و خاطراتش با معشوق سخن میگوید و از او میخواهد که به بیادبیها یا اشتباهاتش فکر نکند.
ای اشک روان بگو دلافزای مراآن باغ و بهار و آن تماشای مرا
هوش مصنوعی: ای اشک جاری، بگو به من که دلانگیز من کجاست، آن باغ و بهار و آن منظرههای زیبا چگونهاند؟
چون یاد کنی شبی تو شبهای مرااندیشه مکن بیادبیهای مرا
هوش مصنوعی: وقتی که تو به یاد من هستی، نگران رفتارهای بد من نباش.