رباعی شمارهٔ ۲۷
هوش مصنوعی: این شعر به شدت به تاثیر عشق و شوق در زندگی اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که عشق او را می‌سوزاند و به مکان‌هایی که از نظر اجتماعی ناپسند هستند می‌کشاند. او در واقع به جمع افرادی می‌پیوندد که به این مکان‌ها رفت و آمد دارند تا از دیگران مخفی بمانند و تنها در فضای عشق خود زندگی کنند.
این آتش عشق می‌پزاند ما راهر شب به خرابات کشاند ما را
هوش مصنوعی: این عشق همچون آتشی است که هر شب ما را می‌سوزاند و به مکان‌هایی ناخوشایند و پر از فساد می‌کشاند.
با اهل خرابات نشاند ما راتا غیر خرابات نداند ما را
هوش مصنوعی: ما را در میان انسانهای آزاد و بیپروای جهان نشاند، تا دیگران ما را از دنیای خودمان ندانند و از زندگیامان آگاه نشوند.