رباعی شمارهٔ ۳۲
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به نعمت و محبت خداوند اشاره می‌کند و وجود خود را به عنوان یک صوفی توصیف می‌کند. او از دوختن جسم و روحش به هم صحبت می‌کند و می‌گوید که تمام عالم برای او به معنای خانقاه و شیخش است. به طور کلی، این اشعار به ارتباط عمیق و معنوی شاعر با خدا و زندگی صوفیانه‌اش اشاره دارد.
پرورد به ناز و نعمت آن دوست مرابردوخت مُرَقَّع از رگ و پوست مرا
هوش مصنوعی: خداوند به لطف و مهربانی خود، جان و روح من را مانند لباس زیبایی از رگ و پوست ساخته است.
تن خرقه و اندر او دل ما صوفیعالم همه خانقاه و شیخ اوست مرا
هوش مصنوعی: تن من مانند یک لباس پاره است و درون آن دل ما قرار دارد. در حقیقت، صوفی تمام عالم را خانقاه و شیخ خود میداند.