رباعی شمارهٔ ۳۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غرور و توهمات انسانی سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که انسان‌ها با وجود نداشتن حقیقت واقعی، خود را در نظر دیگران بزرگ و با ارزش تصور می‌کنند. او به شگفتی از کارهای انسان‌ها اشاره می‌کند که در اصل حقیقتی ندارند. و در نهایت بر بی‌ارزشی این تصورات تأکید دارد.
تا چند از این غرور بسیار تراتا کی ز خیال هر نمودار ترا
هوش مصنوعی: تا کی میخواهی به این همه خودپسندی ادامهدهی؟ تا کی میخواهی از تصویر ذهنیات از خودت دست نکشی؟
سبحان‌الله که از تو کاری عجب استتو هیچ نه و این همه پندار ترا
هوش مصنوعی: شگفتا از تو که به عنوان یک موجود بینظیر، هیچ وجود و ارزشی نداری، در حالی که این همه خیال و افکار در تو به وجود آمده است.