رباعی شمارهٔ ۸۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به دل خود می‌گوید که در شب‌های تار و در غیاب آفتاب، نباید در غم و اندوه بماند. او از دل می‌خواهد که مانند ماه در فراغ آفتاب پنهان نشود و امیدوار است که مانند دلو در تاریکی، راهی برای برآیند و پیدا کردن نور بیابد. به طور کلی، شعر به امید و تلاش برای یافتن روشنی در زمان‌های دشوار اشاره دارد.
ای دل دو سه شام تا سحرگاه مخسبدر فرقت آفتاب چون ماه مخسپ
هوش مصنوعی: ای دل، چند شبی را تا سحر بیدار باش و در غم جدایی آفتاب، مانند ماه خواب نرو.
چون دلو درین ظلمت چه ره میکنباشد که برآئی به سر چاه مخسب
هوش مصنوعی: در این تاریکی مانند دلو که در چاه فرو میرود، چه مسیری را میپیماید؟ شاید روزی بتواند به سطح چاه برسد و از آن بیرون بیاید.