رباعی شمارهٔ ۱۲۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان سخنان تلخی میپردازد که دلش را میشکنند و از بیانصافی در مورد آنها صحبت میکند. او از شیرینی لبها و کلام معشوق یاد میکند که هرگز تلخ نیست و این ناامیدی و تلخی نتیجه بدبیاری اوست.
آن تلخ سخنها که چنان دل شکن استانصاف بده چه لایق آن دهن است
هوش مصنوعی: سخنان تلخی که دل را میشکند، انصافاً باید گفت چه کسی شایستهی ادا کردن آنهاست؟
شیرین لب او تلخ نگفتی هرگزاین بینمکی ز شور بختی منست
هوش مصنوعی: لبان شیرین او هرگز تلخی نگفتند، و این بیمزه بودن از بدشانسی من است.