رباعی شمارهٔ ۱۲۲
هوش مصنوعی: شاعر دربارهٔ محبوبی سخن میگوید که سبب شادی دلهاست. او همواره خوشحال و خندان است و زیبایی و لطافت او قابل وصف نیست. با احتیاط میگوید که شاید او همان جانان و معشوق واقعی باشد.
آن جان که از او دلبر ما شادانستپیوسته سرش سبز و لبش خندان است
هوش مصنوعی: آن روحی که باعث خوشحالی معشوق ماست، همیشه سرزنده و لبخند بر لب دارد.
اندازهٔ جان نیست چنان لطف و جمالآهسته بگوئیم مگر جانانست
هوش مصنوعی: لطف و زیبایی آنقدر عمیق و خیرهکننده است که نمیتوان به راحتی دربارهاش صحبت کرد، مگر اینکه آن زیبایی متعلق به معشوق باشد.