رباعی شمارهٔ ۱۲۵
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به بیان احساساتی عمیق درباره عشق و غم می‌پردازد. او به چشمی اشاره می‌کند که به خاطر غم عشق اشک می‌ریزد و می‌گوید این چشم، عاشق گمشده‌اش را به خواب نبرد، زیرا ممکن است در خواب، رویاهای زیبا ببیند. شاعر همچنین به کسی که بیخبر از عشق است هشدار می‌دهد که نباید فکر کند این وضعیت تنها یک پایان دارد، زیرا عشق و عواطف عمیق‌تری در آن نهفته است.
آن چشم که خون گشت غم او را جفت استزو خواب طمع مدار کو کی خفته است
هوش مصنوعی: چشمی که به خاطر غم او سرخ شده، خواب طمع تو را نخواهد دید؛ زیرا او در واقع خوابیده است.
پندارد کاین نیز نهایت داردای بیخبر از عشق که این را گفته است
هوش مصنوعی: فکر می‌کند که این نیز پایان دارد، ای کسی که از عشق بیخبر است و این را بیان کرده است.