رباعی شمارهٔ ۱۲۶
هوش مصنوعی: این اشعار درباره‌ی یک تجربه‌ی معنوی و عمیق از موسیقی و سماع هستند. شاعر می‌پرسد که چیست که به سماع و موسیقی ارزش می‌بخشد و چیست که مانند رود، زودگذر و بی‌دوام است. او به این نکته اشاره می‌کند که این لذت و تجربه‌های موسیقایی نه تنها مربوط به سازهایی مثل نای و دف هستند، بلکه برخاسته از یک درک عمیق‌تر و واقعی‌تر از زندگی و وجود است.
آن چیست کز او سماعها را شرف استوان چیست که چون رود محل تلف است
هوش مصنوعی: این عبارت به توصیف چیزی میپردازد که موجب شرافت و ارجمندی سماع (رقص و حالتهای شورانگیز) میشود و در عین حال به موضوعی اشاره دارد که دسترسی به آن باعث نابودی و فراموشی میشود. به بیان دیگر، اشاره به دو نوع تجربه یا حالت انسانی دارد: یکی که ارزش و قدر و منزلت را به همراه دارد و دیگری که ممکن است باعث از بین رفتن و زوال شود.
می‌آید و میرود نهان تا دانندکاین ذوق و سماعها نه از نای و دف است
هوش مصنوعی: می‌آید و میرود به شکل پنهانی تا این را بفهمند که این حس و خلسهها ناشی از نواختن سازها نیست.