رباعی شمارهٔ ۱۲۷
هوش مصنوعی: این شعر به مسأله‌ای فلسفی اشاره دارد، که یک چیز وجود دارد که باعث لذت و زیبایی در ظاهر می‌شود و بدون آن، ظاهر ناخوشایند و کدر می‌شود. همچنین بیان می‌کند که این چیز ممکن است به مدت یک لحظه از نظر دور شود، اما در آنِ واحد هم می‌تواند از فراسوی حقیقت بر صورت زندگی تأثیر بگذارد. در کل، این شعر با مفهوم وجود و غیاب بُعدی از زیبایی و لذت زندگی سر و کار دارد.
آن چیست که لذتست از او در صورتوان چیست که بی‌او است مکدر صورت
هوش مصنوعی: این جمله به دو چیز اشاره دارد: اولی چیزی است که باعث لذت و زیبایی در زندگی می‌شود و دومی چیزی است که بدون آن زندگی و ظاهر انسان یا حال او تحت تأثیر قرار میگیرد و زشت یا ناخوشایند به نظر میرسد. به عبارتی دیگر، یکی از این دو کاملاً مثبت و روحبخش است و دیگری باعث نارضایتی و مشکلات در زندگی می‌شود.
یک لحظه نهان شود ز صورت آن چیزیک لحظه ز لامکان زند بر صورت
هوش مصنوعی: لحظهای چیزی از نظر پنهان می‌شود و لحظهای دیگر از عالم امکان، جلوهای بر صورت آن میزند.