رباعی شمارهٔ ۱۲۸
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به خواجه‌ای اشاره می‌کند که از شکرینی که دارد، بیخبر است و در مستی غرق شده است. هنگامی که شاعر از او می‌خواهد که شکرش را به او ندهد، این خواجه نمی‌داند که خود نیز از نیشکر شیرین بهره‌مند است. در واقع، این اشعار به ناتوانی در درک واقعیات و زیبایی‌های زندگی اشاره دارد.
آن خواجه که بار او همه قند تر استاز مستی خود ز قند خود بیخبر است
هوش مصنوعی: آن آقایی که تمام بار او شیرین و خوشمزه است، به خاطر مستی و لذتی که دارد، از شیرینی خود بیخبر است.
گفتم که ازین شکر نصیبم ندهینی گفت ندانست که آن نیشکر است
هوش مصنوعی: گفتم که اگر چیزی از شیرینی به من ندهی، او پاسخ داد که نمیدانست این شیرینی از نیشکر است.