رباعی شمارهٔ ۱۲۹
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر درباره لحظه‌ای صحبت می‌کند که در آن همه چیز به دور شخص محبوبش می‌چرخد. او از ساقی و شراب و پیاله‌ای که دور آن شخص است، یاد می‌کند. همچنین اشاره می‌کند که حضور او مانند نعمت و احسانی بزرگ است و حال دلی او دچار شگفتی و حیرت است، به‌گونه‌ای که خود را شبیه موسی در برابر آیات خدا می‌بیند.
آن دم که مرا بگرد تو دورانستساقی و شراب و قدح و دور، آنست
هوش مصنوعی: در آن لحظه که دور من میگردی، ای ساقی، این زمان بهترین زمان است که شراب و جام و دوردست را دارم.
واندم که ترا تجلی احسانستجان در حیرت چو موسی عمرانست
هوش مصنوعی: من به شگفتی تو فکر میکنم، که نشان از لطف و احسانت است. جان من در حالت شگفتی و حیرت است، شبیه به حال موسی، پسر عمران.