رباعی شمارهٔ ۱۳۲
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و غم های درونی می‌پردازد. شاعر می‌گوید کسی که غم دارد و بتواند آن را بیان کند، می‌تواند خود را از این غم رها کند. او همچنین به زیبایی گل اشاره می‌کند و می‌گوید که این گل نه رنگ مشخصی دارد و نه بویی که بتواند احساساتش را وصف کند. در واقع، این شعر به تضاد میان زیبایی و احساسات درونی اشاره دارد.
آن را که غمی باشد و بتواند گفتگر از دل خود بگفت بتواند رفت
هوش مصنوعی: کسی که دلی پر از غم دارد و می‌تواند آن را بیان کند، می‌تواند باراندیشهاش را سبک کند.
این طرفه گلی نگر که ما را بشکفتنه رنگ توان نمود و نه بوی نهفت
هوش مصنوعی: به این گل زیبا نگاه کن که چگونه ما را سرشار از شوق و شادابی کرده است؛ نه رنگش ما را خسته کرده و نه بویش پنهان شده است.