رباعی شمارهٔ ۱۳۵
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به عشق و ارتباط عمیقش با معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که سایه معشوق به منزلهٔ خانه و مکان اوست و زلف‌های او همچون بندی است که دلش را به خود گره زده است. همچنین، در گوشه‌ای از این فضا شمع‌ها و پروانه‌ها وجود دارند، اما عشق او خاص و بی‌نظیر است و پروانه‌اش تنها به نور شمع او وابسته است.
آن سایهٔ تو جایگه و خانهٔ ما استوان زلف تو بند دل دیوانهٔ ما است
هوش مصنوعی: سایهٔ تو به عنوان خانه و مأمن ما محسوب میشود و زلف‌های تو به دل عاشق ما وابسته است.
هر گوشه یکی شمع و دو سه پروانه استاما نه چو شمع ما که پروانهٔ ما است
هوش مصنوعی: در هر گوشه، شمعی روشن و چند پروانه وجود دارد، اما این پروانه‌ها مانند پروانهای که متعلق به ماست نیستند.