رباعی شمارهٔ ۱۳۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به محبوبی اشاره می‌کند که مقامش بسیار بالا و ارزشمند است، حتی از تاج بر سر خود نیز مهم‌تر است. او بیان می‌کند که درد دوری از محبوبش برای او سخت‌تر از مرگ است. همچنین در اشاره به حالت خود، می‌گوید که چهره‌اش زرد و نشان‌دهنده‌ی غم و فراق است و زیبایی‌اش به‌جای گل، به مانند طلاست.
آن شاه که خاک پای او تاج سر استگفتم که فراق تو ز مرگم بتر است
هوش مصنوعی: مَن به کسی فکر میکنم که عظمت و مقامش تا حدی است که خاک پای او برای من از تاج و تخت بالاتر است. در اینجا گفتم که فاصله و جدایی از تو برای من دردناکتر از مرگ است.
اینک رخ زرد من گوا گفت برورخ را چه گلست کار او همچو زر است
هوش مصنوعی: من حالا رنگ و روی زردی دارم، اما به تو میگویم که مهم نیست، چون زیبایی من مانند طلا است و درخشان است.