رباعی شمارهٔ ۱۵۷
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به مفهوم فراتر از دین و کفر اشاره می‌کند. او می‌گوید که در میان دو حالت متضاد، یعنی کفر و اسلام، فضایی وجود دارد که ما به آن تمایل داریم. وقتی عارف به این مقام برسد، تمام منابع خود را کنار می‌گذارد، زیرا آنجا نه کفر وجود دارد و نه اسلام. در واقع، او به مرحله‌ای می‌رسد که هیچ‌یک از این تعابیر نمی‌توانند او را توصیف کنند.
از کفر و ز اسلام برون صحرائیستما را به میان آن فضا سودائیست
هوش مصنوعی: ما در جایی قرار داریم که نه به دین خاصی تعلق داریم و نه به کفر. تنها در میان آن فضا و محیط، آرزویی داریم که ما را به سمت خود میکشاند.
عارف چو بدان رسید سر را بنهدنه کفر و نه اسلام و نه آنجا جائیست
هوش مصنوعی: عارف وقتی به حقیقت می‌رسد، دیگر سرش را پایین میآورد و به هیچ‌یک از عناوین مذهبی و اعتقادات عامیانه مانند کفر و اسلام اهمیت نمیدهد. در آنجا، هیچچیز برایش مهم نیست و جایی برای تعلقات دینی و اعتقادی وجود ندارد.