رباعی شمارهٔ ۱۶۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از احساسات عمیق و درونی خود صحبت می‌کند. او از سوختن درونش به خاطر فریاد و فغانش می‌گوید و زمانی که سکوت می‌کند، باز هم این سوختن ادامه دارد. او به نوعی خسته و ناراحت شده و از همین حالت به جستجوی چیزی در میان زندگی‌اش می‌پردازد. در واقع، او در تلاش است تا از درد و رنج‌های خود فرار کند، اما این احساسات او را رها نمی‌کنند.
افغان کردم بر آن فغانم می‌سوختخامش کردم چو خامشانم می‌سوخت
هوش مصنوعی: من فریاد میزدم و در دل غم داشتم، اما وقتی سکوت کردم، درونم هنوز میسوزد.
از جمله کرانه‌ها برون کرد مرارفتم به میان و در میانم می‌سوخت
هوش مصنوعی: از میان مرزها بیرون آمدم و به وسط صفحهای رسیدم که در آنجا شعلهای در وجودم میسوزد.