رباعی شمارهٔ ۱۶۴
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از حالتی مست و سرخوش صحبت میکند که با جام صبوحی در دست دارد. او از بلندی قامت خود به عنوان سرمستی یاد میکند و بیان میکند که در غیاب معشوقش، وجودی ندارد. این اشعار نماد حال و هوای عاشق و وابستگی عمیق او به معشوق است.
امروز من و جام صبوحی در دستمیافتم و میخیزم و میگردم مست
هوش مصنوعی: امروز با جام شراب در دست، به حالت نشسته و ایستاده میروم و در حال چرخیدن و مستی هستم.
با سرو بلند خویش من مستم و پستمن نیست شوم تا نبود جز وی هست
هوش مصنوعی: من از قد و قامت رفیع خود سرمست هستم و هیچ چیز دیگری برایم اهمیت ندارد، تا زمانی که فقط او وجود دارد.