رباعی شمارهٔ ۱۷۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و جذابیت شب اشاره می‌کند و می‌گوید که هر دل به مانند ماه در جستجوی عشق است. او می‌گوید که حضور محبوبش مانند زهره است و دلش به خاطر آرزوی لبان او در تنگنای احساس است. در نهایت، او به خداوند اشاره می‌کند که فقط او می‌داند این شب چقدر خاص است.
امشب هردل که همچو مه در طلب استمانندهٔ زهره او حریف طرب است
هوش مصنوعی: امشب هر دلی که مانند ماه در جستجوی محبوب است، شبیه ستاره (زهره) است و رفیق شادمانی و خوشی میباشد.
از آرزوی لبش مرا جان بلب استایزد داند خموش کاین شب چه شب است
هوش مصنوعی: به خاطر آرزوی دیدن لبانش، حال من به شدت آشفته و نگران است. خدا می‌داند که این شب، چه شبی است و چه حال و هوایی دارد.