رباعی شمارهٔ ۱۷۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر این است که عشق واقعی نیکو و خدایی است، اما وقتی که انسان‌ها بر اساس تمایلات نفسانی خود عمل می‌کنند و شهوت را به جای عشق می‌گذارند، باعث فساد و آسیب می‌شوند. در واقع، نویسنده می‌گوید که میان شهوت و عشق فاصله زیادی وجود دارد و نمی‌توان این دو را با هم برابر دانست.
انصاف بده که عشق نیکوکار استزانست خلل که طبع بدکردار است
هوش مصنوعی: عشق به خودی خود خوب و شایسته است، اما گاهی ضعفها و رفتارهای ناپسند انسان‌ها باعث میشود که آن را خراب کنند.
تو شهوت خویش را لقب عشق نهیاز شهوت تا به عشق ره بسیار است
هوش مصنوعی: تو به خواستههای نفسانی خود نام عشق میدهی، در حالی که راه رسیدن به عشق واقعی بسیار طولانی و متفاوت از این تمایلات است.