رباعی شمارهٔ ۱۷۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش اشاره می‌کند و او را به عنوان آب حیات و ماهی در آسمان توصیف می‌کند. شاعر آرزو می‌کند که در شب طولانی، نور و روشنی معشوقش را در کنار خود داشته باشد و این شب را به خاطر زیبایی زلف و چهره او سپری کند.
ای آب حیات قطره از آب رختوی ماه فلک یک اثر از تاب رخت
هوش مصنوعی: ای آب حیات، قطرهای از زیبایی تو و ماه آسمان نوری از درخشش تو دارد.
گفتم که شب دراز خواهم مهتابآن شب شب زلف تست و مهتاب رخت
هوش مصنوعی: گفتم که شب طولانی به سراغ ماه خواهیم رفت، آن شب که زلف تو مانند شب تار است و چهره تو همچون ماه میدرخشد.