رباعی شمارهٔ ۱۸۸
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به حالتی اشاره می‌کند که در دلش احساسی عمیق و خاص وجود دارد. او از زمانی صحبت می‌کند که وقتی برای نشستن و تفکر پیش آمده است، اما همزمان از توبه و شکست نیز سخن می‌گوید. در نهایت، او به باده‌ای گلرنگ اشاره می‌کند که نشان‌دهنده لذت و زیبایی است و بیان می‌کند که اکنون زمان آن رسیده است که مانند گل، این لذت و زیبایی دست به دست شود.
ای در دل من نشسته شد وقت نشستای توبه شکن رسید هنگام شکست
هوش مصنوعی: ای کسی که در دل من جای داری، زمان نشستن تو فرا رسیده است؛ اکنون که وقت توبه شکستن است، به سراغ من آمدهای.
آن بادهٔ گلرنگ چنین رنگی بستوقت است که چون گل برود دست بدست
هوش مصنوعی: در اینجا به معنای آن اشاره میشود که وقتی زمان مناسب فرا میرسد، باده‌ای خوش رنگ و خوش عطر مثل گل به دست به دست میگردد و زندگی را پر از شادابی و زیبایی می‌کند. مثل اینکه باید از لحظات خوب استفاده کرد و از زیباییها لذت برد.