رباعی شمارهٔ ۱۸۹
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حالتی از دل و احساس شاعر است که نشان می‌دهد دلش در عذاب و رنج است. او احساس می‌کند که شرایط سخت و فشارهای زندگی او را مانند دانه‌ای در قفس نگه داشته و نمی‌گذارد که آزاد و آرام باشد. دل او همچنان دچار درد و دلشکستگی است و مانند یک دیوانه و پای بسته حس می‌کند که در تنگنا قرار دارد.
ای دل تا ریش و خسته میدارندتدیوانه و پای بسته میدارندت
هوش مصنوعی: ای دل، تا زمانی که تو را به زخم و رنج دچار میسازند، همچنان مجنون و در بند نگهخواهند داشت.
مانندهٔ دانه‌ای که مغزی داریپیوسته از آن شکسته میدارندت
هوش مصنوعی: شبیه به دانه‌ای هستی که همیشه از آن جدا میشوند و مغزش را بیرون میآورند.