تناجی
جلال الدین محمد مولوی

رباعی شمارهٔ ۱۹۰

ای دل تو و درد او که درمان اینستغم میخور و دم مزن که فرمان اینست
گر پای بر آرزو نهادی یکچندکشتی سگ نفس را و قربان اینست