رباعی شمارهٔ ۲۱۷
هوش مصنوعی: این شعر به نوعی درباره امید و عشق صحبت می‌کند. شاعر به همدم درونی اشاره می‌کند که به او زندگی و امید می‌دهد. تا آخرین لحظه زندگی باید از این عشق و محبت بهره‌مند شد، زیرا این عشق از روی کرم و لطف است و همچون عشوه‌ای نیست که قابل دسترسی نباشد. به عبارت دیگر، شاعر بر اهمیت ارزشمند بودن این عشق و امید تاکید می‌کند که تا آخرین لحظه باید از آن بهره گرفت.
این همدم اندرون که دم میدهدتامید رسیدن به حرم میدهدت
هوش مصنوعی: این همراهی که در درونت وجود دارد، به تو امیدی می‌دهد که به حرم (مکانی مقدس) برسی.
تو تا دم آخرین دم او میخورکان عشوه نباشد ز کرم میدهدت
هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که تو باید تا زمانی که او نفس میکشد، از او لذت ببری و او از فضل و generosity خود به تو محبت می‌کند. یعنی تا زمانی که زندگی جریان دارد، از زیباییها و نعمتهایش بهره میبری.