رباعی شمارهٔ ۲۲۲
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به تاثیر کوتاهی عمر اشاره میکند و میگوید که با وجود اینکه جان انسان در پی آرامش و منزلت است، اما در میانه مسیر زندگی، انسان به خواب مرگ میرود. همچنین، صحبت درباره مرگ به نظر دشوار و نامناسب میآید.
با جان دو روزه تو چنان گشتی جفتبا تو سخن مرگ نمیشاید گفت
هوش مصنوعی: با جان کممدتِ تو، به گونهای رفتار کردی که دیگر نمیتوان درباره مرگ با تو صحبت کرد.
جان طالب منزلست و منزل مرگستاما خر تو میانهٔ راه بخفت
هوش مصنوعی: جان کسی که در پی هدفی است، درواقع در نشیمنگاه مرگ قرار دارد، اما تو، مانند الاغی، در میانهٔ مسیر خوابیدهای.