رباعی شمارهٔ ۲۲۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با دل خود صحبت می‌کند و می‌گوید که دل او به محبوبش وابسته است. او به این نکته اشاره می‌کند که دلبرش طعمی تلخ دارد و با او متفاوت است. دل شاعر می‌خندد و می‌گوید که این تنها یک فریب است و در نهایت می‌خواهد ببیند که اگر واقعاً تلخی وجود داشته باشد، چه خواهد شد.
با دل گفتم که دل از او جیحونستدلبر ترش است و با تو دیگر گونست
هوش مصنوعی: با دل خودم صحبت کردم و به او گفتم که در عشق، او مانند جیحون (رودخانهای بزرگ و زیبا) است. اما دلبر من، حال و هوایش متفاوت و تلخ است و با تو احساس دیگری دارم.
خندید دلم گفت که این افسونستآخر شکر ترش ببینم چونست
هوش مصنوعی: دل من خندید و گفت که این یک جادو و فریب است. اما شیرینی تلخ را چطور میتوانم ببینم؟