تناجی
جلال الدین محمد مولوی

رباعی شمارهٔ ۲۳۲

با عشق کلاه بر کمر دوز خوش استبا نالهٔ سرنای جگرسوز خوش است
ای مطرب چنگ و نای را تا بسحربنواز بر این صفت که تا روز خوش است