رباعی شمارهٔ ۲۳۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس بیگانگی شاعر با وجود و عدم وجود است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که وقتی از هر دو جدایی می‌جوید، دیگر نمی‌تواند مردانگی خود را حفظ کند. او همچنین می‌گوید که با وجود شگفتی‌های درونش، هرگز به جنون نمی‌رسد و این نشانه‌ای از عقل و آگاهی اوست.
با هستی و نیستیم بیگانگی استوز هر دو بریدیم نه مردانگی است
هوش مصنوعی: آدمی در بین وجود و عدم فاصلهای دارد و از هر دو حالت جدا شده است. این وضعیت نشاندهندهی فقدان مردانگی و احساس پافشاری بر روی خود است.
گر من ز عجایبی که در دل دارمدیوانه نمی‌شوم ز دیوانگی است
هوش مصنوعی: اگر من از شگفتیهایی که در درونم دارم دیوانه نمی‌شوم، علتش این است که خودِ دیوانگی وجود دارد.