تناجی
جلال الدین محمد مولوی

رباعی شمارهٔ ۲۴۷

بر هر جزوم نشان معشوق منستهر پارهٔ من زبان معشوق منست
چون چنگ و نیم در بر او تکیه زدهاین ناله‌ام از بنان معشوق منست