رباعی شمارهٔ ۲۵۹
هوش مصنوعی: این شعر به بیان این ایده می‌پردازد که وجود انسان و هستی او وابسته به خود اوست. شاعر هشدار می‌دهد که حتی اگر کسی به بت‌پرستی (یا باورهای غلط) پایان دهد، آن چه که در ذهن و پندار او باقی مانده، همچنان وجود دارد و راهی برای رهایی از آن نیست. به عبارتی، شکستن بت‌های فکری به معنای رهایی از آنها نیست، زیرا خود پندارها همچنان باقی‌اند.
تا با تو ز هستی تو هستی باقیستایمن منشین که بت‌پرستی باقیست
هوش مصنوعی: تا زمانی که تو در کنار من هستی و وجودت ادامه دارد، احساس امنیت میکنم. اما اگر در این امنیت بیاحتیاط باشم، ممکن است به خطر بیفتم.
گیرم بت پندار شکستی آخرآن بت که ز پندار برستی باقیست
هوش مصنوعی: اگر فرض کنیم که آن بت خیالی را شکسستی، باز هم باید بدانیم که آن بت که از آن خیال و توهم برآمده، هنوز وجود دارد.