رباعی شمارهٔ ۲۶۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از عشق و ارتباط عمیق خود با محبوبش صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که وقتی محبوبش (مهر نگار) با وفا به او نزدیک شد، او احساس خوشبختی کرد. شاعر به جستجوی محبوب پرداخت، اما در نهایت او با یک اشاره و دست دراز کردن، شاعر را به خودش نزدیک کرد. این ابیات نشان‌دهنده احساسات عاطفی و جستجوی عشق است.
تا مهر نگار باوفایم بگرفتمن بودم و او چو کیمیایم بگرفت
هوش مصنوعی: تا زمانی که محبوب وفادارم را در آغوش گرفت، من نیز در کنارش بودم و او مانند یک گنج ارزشمند مرا در خود جا داده بود.
او را به هزار دست جویان گشتماو دست دراز کرد و پایم بگرفت
هوش مصنوعی: من هزاران نفر را جستجو کردم تا او را پیدا کنم، ولی او به من دست دراز کرد و پایم را گرفت.