رباعی شمارهٔ ۲۶۸
هوش مصنوعی: این شعر نشان‌دهندهٔ تنوع احساسات انسانی است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که تنها خوشحالی و خندهٔ چهرهٔ محبوبش جذاب نیست، بلکه حتی خشم و طعنه‌های او نیز دلپذیر است. او می‌گوید که مهم نیست آیا خواسته‌اش را برآورده می‌کند یا نه؛ خود سر و وضع او، حتی در حالت بی‌توجهی، برایش دوست‌داشتنی است.
تنها نه همین خنده و سیماش خوشستخشم و سخط و طعنه و صفراش خوشست
هوش مصنوعی: فقط لبخند و ظاهر زیبا نیست که خوشایند است؛ بلکه خشم، ناامیدی، کنایه و عواطف تند او نیز جالب و متفاوت هستند.
سر خواسته من گر بدهم یا ندهمسر را که محل نیست تقاضاش خوشست
هوش مصنوعی: اگر خواستهام را برآورده کنم یا نکنم، برای من اهمیتی ندارد؛ آنچه اهمیت دارد این است که درخواستش زیباست.