رباعی شمارهٔ ۲۷۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر درباره توبه و تأثیر آن صحبت می‌کند. او می‌گوید که دلش سخت شده و توبه کرده، اما این توبه به او آسیب می‌زند. همچنین به زیبایی‌های محبوبش اشاره می‌کند که با وجود شکنندگی، تأثیری مشابه بر او می‌گذارد. به طور کلی، پیام شعر به تضاد بین توبه و عشق و تأثیرات هر دو می‌پردازد.
توبه که دل خویش چو آهن کرده استدر کشتن بنده چشم روشن کرده است
هوش مصنوعی: توبهای که دلش را به مثل آهن محکم کرده است، برای کشتن بنده، نگاهی زیبا و روشن دارد.
چون زلف تو هرچند شکن در شکنمبا توبه همان کنم که با من کرده است
هوش مصنوعی: زلف تو هرچند که پیچ و خمهای زیادی دارد، اما توبه هم همان تأثیری را بر من خواهد گذاشت که با تو داشته است.