رباعی شمارهٔ ۲۸۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره فردی است که زیبایی‌اش همه‌ی جهان را جذاب کرده و حسادت دیگران به او را به تصویر می‌کشد. شاعر بیان می‌کند که درد حسد، حسودان را فراگرفته و احساسات عاشقانه‌ی او به قدری شدید است که باعث شده رنگ رخسارش از عشق و شور و هیجان، تغییر کند.
حسنت که همه جهان فسونش بگرفتدردِ حسدِ حسود چونش بگرفت
هوش مصنوعی: زیبایی تو چنان جادوگری است که تمام جهان را تحت تأثیر قرار داده و حسادت حسودان چون سایهای بر تو افتاده است.
سرخیِ رخت ز گرمی و خشکی نیستاز بس عاشق که کشت خونش بگرفت
هوش مصنوعی: رنگ سرخ صورت من به خاطر گرما و خشکی نیست، بلکه به خاطر عشقی است که در وجودم شعلهور شده و خونم را تحت تأثیر قرار داده.