رباعی شمارهٔ ۲۹۶
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به زیبایی و نور خورشید اشاره می‌کند که از آسمان خارج شده، مشابه به زیبایی معشوقش که توصیف‌شدنی نیست. او بیان می‌کند که عشق معشوق در عمق وجودش وجود دارد، اما این عشق به طوری است که از جان و جهان بیرون می‌زند. در واقع، شاعری به احساس عمیق و فراتر از عقل و بیان اشاره می‌کند.
خورشید رخت ز آسمان بیرونستچون حسن تو کز شرح و بیان بیرونست
هوش مصنوعی: خورشید از آسمان غایب شده است، زیرا زیبایی تو فراتر از کلمات و توصیفهاست.
عشق تو درون جان من جا داردوین طرفه که از جان و جهان بیرونست
هوش مصنوعی: عشق تو در عمق وجود من قرار دارد و جالب اینجاست که این عشق از جان و دنیا جداست.