رباعی شمارهٔ ۳۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر به دو نوع جان اشاره شده است. یکی جان حیوانی است که در چرخش و حرکت است و دیگری جان الهی که در دایرهای مقدس می‌چرخد. شاعر توضیح می‌دهد که جان انسانی، به دور آن جان الهی میگردد و این گردش، نشانهای از وابستگی و اتصال انسان به حقیقتی بالاتر است.
در نِه قدمی که چشمهٔ حیوانستمیگرد چو چرخ تا مهت گردانست
هوش مصنوعی: در نَفَس و وجود تو، جان و روحی حیاتی جاری است. مانند چرخ که به دور یک مرکز می‌چرخد، تو نیز در گرداب این زندگی در حال چرخش هستی.
جانیست ترا بگرد حضرت گرداناین جان، گردان ز گردشِ آن جانست
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که تو، خودت را به دور کسی نگردان. این جان و روح که در توست، به دلیل چرخش و حرکت آن جانِ دیگر است. در واقع، به نظر می‌رسد که اشاره‌ای به وابستگی‌ها و تاثیرات عمیق انسانی دارد، به نوعی نشان می‌دهد که حرکت و دگرگونی بیرونی در ارتباط با وجود درونی انسان‌هاست.