تناجی
جلال الدین محمد مولوی

رباعی شمارهٔ ۳۲۵

دلدارم گفت کان فلان زنده ز چیست؟جانش چو منم عجب که بی‌جان چون زیست؟
گریان گشتم گفت که اینطرفه‌تر استبی‌من که دو دیدهٔ ویَم چون بگریست؟