رباعی شمارهٔ ۳۳۱
هوش مصنوعی: در این شعر شاعر از احساسات عمیق خود به یاد محبوب سخن می‌گوید. دل او به یاد عشق و طرب زنده می‌شود، اما در عین حال، نشانه‌ای از غم و فقدان وجود دارد، به طوری که دل او خود را بدون عشق می‌بیند و این وضعیت را عذاب‌آور می‌داند. او به سزای فرار از عشق اشاره می‌کند و برای او این احساس خفگی و ناراحتی را به همراه دارد.
دل یاد تو کرد چون طرب می‌انگیختوالله که نخورد آن قدح را و بریخت
هوش مصنوعی: دل من به یاد تو شاد شد و به وجد آمد، اما قسم به خدا که آن جام را ننوشید و به زمین ریخت.
دل قالب مرده دید خود را بی‌تواینست سزای آنکه از جان بگریخت
هوش مصنوعی: دل از فقدان تو به شدت ناراحت و حسرتزده است، و این حالتی است که برای کسی پیش میآید که از خود و احوالش دور شده و از عشق واقعیاش فاصله گرفته است.