رباعی شمارهٔ ۳۳۹
هوش مصنوعی: این بیت شعر به بیان لحظه‌ای خاص اشاره دارد که شاعر به محفل عاشقانه‌ای دعوت می‌شود. او از وجود ساقی، شراب و مجلس دل‌انگیز صحبت می‌کند و همچنین به درک زیبایی و لطف خداوند اشاره دارد. در نهایت، او احساس می‌کند که جانش در این لحظه شگفت‌انگیز و روحانی زنده و پرمحتواست، مانند موسی که جانش در وجودش به کمال رسیده است.
روزی که مرا به نزد تو دورانستساقی و شراب و قدح و دورانست
هوش مصنوعی: روزی که من به نزد تو میآیم، ای ساقی، همه چیز آماده است: شراب، لیوان و زمان مناسب برای نوشیدن.
واندم که مرا تجلّی احسانستجان در تن من چو موسیِ عِمرانست
هوش مصنوعی: من متوجه شدم که نعمت و لطف الهی در وجود من تجلی یافته است، به گونهای که جان من در این بدن به زندگی و نشاطی شبیه به موسیِ پسر عمران است.