رباعی شمارهٔ ۳۴۰
هوش مصنوعی: این شعر از شاعر نشان دهنده احساس عمیق درد و غم عشق است. زمانی که او برای اولین بار به محبوبش نگاه می‌کند، از آن لحظه به بعد از غم و فراق او رنج می‌برد. او به شدت به عشقش وابسته است و بدون وجود محبوب، زندگی را تحمل‌ناپذیر می‌بیند. در واقع، این شعر بیانگر تأثیر عمیق عشق و جدایی بر روان انسان است.
زان روز که چشم من به رویت نگریستیک دم نگذشت کز غمت خون نگریست
هوش مصنوعی: از آن روزی که به چهرهات نگاه کردم، لحظهای نگذشت که از غم تو اشک نریزم.
زهرم بادا که بی‌تو می‌گیرم جاممرگم بادا که بی‌تو می‌باید زیست
هوش مصنوعی: بدون تو زندگی برایم سخت و کشنده است، انگار که با نوشیدن جام مرگ، خود را به هلاکت میاندازم.